Ντροπή για την σημερινή εκπομπή της '' Στιγμής της Αλήθειας ''

Πω, δεν έχω λόγια, τι να πω... Δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερος τρόπος για να γίνεις ρεζίλι, με το να πας στην συγκεκριμένη εκπομπή.
Τα όρια τα έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό. Το concept αυτής της εκπομπής ( που ξεφτιλίζει την τηλεόραση ) είναι απαράδεκτο επιεικώς.

Γράφοντας με πένα ή με πληκτρολόγιο, το ίδιο και αυτό, το ίδιο η κριτική και το ίδιο ο χλευασμός.
Άραγε ο σύγχρονος Έλληνας πότε θα πει ένα μεγάλο όχι σε τέτοια άθλια πράγματα.
Άραγε ο κάθε Έλληνας πότε θα κλείσει την τηλεόραση και πότε θα βγει έξω να εξερευνήσει τις ομορφιές της φύσης.

Υποχείριο της ''Στιγμή της Αλήθειας'' εγώ δεν θα γίνω...

Τελικά το ΕΣΡ για ποιον λόγο υπάρχει; Για να δίνει μεγάλα πρόστιμα σε μικρά κανάλια και για να φιμώνεται από τα μεγάλα κανάλι. Το ΕΣΡ τι φοβάται και δεν κάνει κάτι; Μήπως τρέμει όταν βλέπει το χρήμα που διαθέτουν μερικοί παράγοντες ή τον υπόκοσμο που μπορεί να κρύβεται από πίσω;

Είχα ξαναγράψει πριν πολύ καιρό όταν πρωτοβγήκε αυτή η εκπομπή, ένα παρόμοιο άρθρο, όπου το ονόμασα η '' Στιγμή της Ξεφτίλας '' και τελικά είχα πολύ δίκιο.

Σήμερα οι ερωτήσεις και τα υπόλοιπα της εκπομπής ήταν σαν να καταδικάζουν τους ομοφυλόφιλους. Δεν τους θεωρούσε ανθρώπους κανονικούς, εννοούσε ότι ήταν προβληματικοί. Καταδίκαζε τους γονείς τους και τους ίδιους, λέγοντας ότι υπήρχαν προβλήματα στην οικογένεια και πολλά λάθη.

Ε, όχι ήμαρτον, πότε θα το καταλάβατε. Ότι η σημερινή εκπομπή αλλά και οι υπόλοιπες προσβάλλουν τους ανθρώπους..
Αλλά έχετε βρει το κουμπί του καθένα και με το χρήμα ποτίζετε μυαλά και... γραφεία..
Όχι δεν κάνω λάθος, όταν λέω γραφεία ξέρετε πολύ καλά... Το τι παίζεται πίσω από κάθετι δεν το αποκαλύπτει κανείς... Α ρε έλληνα, δικέ μου, που κάνεις πίσω και μπρόστα όταν υπάρχει χρήμα...

Αλλά πια αυτοί οι άτιμοι καιροί δεν αφήνουν κανέναν σε υσυχία. Όλοι πια από που μπορούν προσπαθούν να πάρουν ότι μπορούν, χρήμα, δόξα, ακόμη και να εξευτελιστούν. Που πάμε; Ξυπόλυτοι, χωρίς να καταλαβαίνουμε, περπατάμε ή καλύτερα ''τρέχουμε'' την ζωή μας σαν μία ταινεία που κλείνει άδοξα και γρήγορα.
Σαν παράνομοι κρυβόμαστε, κοιτάμε μπροστά για μια στιγμή και πάλι στρίβουμε το κεφάλι, μας πιάνει ζάλη και δεν ξέρουμε τι είναι...

Πραγματικά, τι θα γίνεται στο μέλλον; Για μία τιμή ζούμε...

Με μία ματιά από τον Σπύρο Τ.
http://spyros-tagas.blogspot.com

Διαφήμιση

Subscribe via email / Ενημερωνεστε δωρεαν μεσω e-mail

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner