Δεν έχουμε ένα δρόμο που ακολουθούμε πιστά.. Δεν πουλάμε τον εαυτό μας, είμαστε ελεύθεροι και ανοιχτοί σε προτάσεις.,, Όπλο μας η κριτική και το βλέμμα.. Δεν ξεπερνάμε τα όρια, παρότι μας καραδικάζουν! Ποια είμαστε; Είμαστε οι έφηβοι του χτες, του σήμερα και αύριο. Βλέπουμε τριγύρω μας όλα να καταρίπτονται. Δεν θέλουμε να βλέπουμε τα πάντα γύρω μας μαύρα, αλλά φωτεινά. Λάθη που γίνονται από άλλους και φορτώνονται σε εμάς. Ξέρετε πως νιώθουμε μερικές φορές όταν εμάς τα παιδιά ηλικείας 14 - 18 μας καταδικάζετε δημόσια στα ΜΜΕ, χωρίς λόγο. Νιώθουμε για λίγο νεκροί, πως τίποτα δεν είναι όπως πρώτα, ότι ξυπνάμε στο φως και είμαστε στο σκοτάδι και χαμένοι. Έχουμε χαθεί... Άδεια όλα πια. Δεν είναι όνειρο, ούτε ξυπνήσαμε, είναι ο ίδιος εφιάλτης που ζούμε αυτό τον καιρό. Δεν είμαστε αυτό που πολλοί παραδέχονται, είτε για να κάνουν τους καλούς, είτε τους '' φύλακες ''. Ο λόγος πάντα που το κάνουν πολλοί γνωστοί είναι για να ανεβάσουν την εικόνα τους. Δεν είπαμε ότι είμαστε όλοι αγγελούδια, μικρή πλειονότητα μας έκανε κάτι, το οποίο όμως ήταν ικανό να στιγματίσει όλους μας. Γιατί; Αν θέλετε να συνεχίζετε να κράζετε συνεχώς, τότε μην περιμένετε τίποτα από τους αυριανούς πολίτες της χώρα σας να κάνουν τίποτα για την χώρα. Αλλά αφού δείχνετε ότι δεν τους σέβεστε, όλοι θα κάνουν μία κίνηση, θα πετάξουν μακριά για άλλα μέρη μακρινά... Δεν θα τους ξαναδείτε, αφού ξέρετε μόνο να τους αποδοκιμάζετε. Θα κάνουν ότι '' καλό '' ήθελαν με θέληση και προσφορά σε άλλες χώρες και πόλεις, διότι εκεί ο κόπος τους ανταμείβεται αν όχι με κάτι ακριβό, έστω με μία χειρονομία, ένα χαμόγελο...
Δεν λέμε άλλα, απλώς σιωπάμε, προς απαντησή σας... Όμως κάποια στιγμή όλοι εσείς που μας κράζετε, θα μας χειροκροτείτε υπερήφανοι για κάποιο επίτευγμα και θα κρύβετε το ότι μας βρίζατε. Αυτοί είστε λοιπόν, με γούστο με καπέλο σας.
Οι έφηβοι και '' μαθητές '' ξέρουν πολύ καλά την κατάσταση, να το ξέρετε. Δεν θα βγουν έξω να τα σπάσουν όπως οι γνωστοί - άγνωστοι ( όλοι ξέρουν ποιοι είναι, αλλά κανείς δεν καταδικάζει αυτούς ). Ακόμη εμείς ποτέ δεν θα χτυπάγαμε γιαγιάδες, κυρίες ή νεαρά άτομα με οτιδήποτε ( όπως οι γνωστοί - άγνωστοί που τελικά είναι πολύ γνωστοί ρε παιδί μου και υποτίθεται ότι μας φυλάνε... ποιοι να είναι άραγε; )
Add Post To: |
Digg|
Technorati|
del.icio.us|
Stumbleupon|
Reddit|
BlinkList|
Furl|
Spurl|
Yahoo|
Simpy|
Αναρτήσεις
1 Σχολιάστε!:
Όπλα μας η κριτική και το βλέμμα. Ένα βλέμμα που κοιτάει τα πράματα, δε παρατηρεί, δε κάθεται μ ό ν ο πίσω απο οθόνες.
Ένα βλέμμα που μπορεί και βλέπει ψηλά.
Και βλάπει το γαλάζιο του ουρανού, που οι γκρι πολυκατοικίες σας προσπαθούνε να κρύψουν.
Και δεν είναι "ρομαντικοί" οι νέοι, όχι όπως θα σας βόλευε.
Οι νέοι ανακαλύπτουν. Ασταμάτητα.
Οι νέοι παρατηρούν. Αλογόκριτα.
Οι νέοι οφείλουν να επιδιώκουν να κατακτήσουν τον κόσμο.
Και όταν είσαι νέος ο κόσμος δε μετριέται σε λεφτά(πάσης φύσεως).
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη απο εξουσία.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη απο μπάτσους.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη απο δολοφόνους.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκγη απο 'στρατόπεδα' και οδοφράγματα.
Ο κόσμος δεν τα έχει ανάγκη αυτά.
Ο κόσμος των νέων είναι αυτό που ξέχασατε όλοι εσείς.
Ο κόσμος που θα τον θυμηθείτε μόλις ο 'καρκίνος' (πάσης φύσης), σας χτυπήσει τη πόρτα.
Και τότε θα ψάχνεται να βρείτε τι χάσατε.
Τη ζωή σας χάσατε.
Έχετε γίνει όλοι νουμερα (σε κινητα, λογαριασμούς τραπεζών, αφμ και άλογα αυτοκινήτων).
Βολευτήκατε. Όχι, όυτε καν αυτό. Ξεχάσατε.
Ξεχάσατε το αυτονόητο...
Να αμφισβητείτε ξεχάσατε.
Ζείτε επειδή ξυπνάτε και κοιμάστε και μπορείτε να τσιμπήσετε το σώμα σας.
Στο μεσοδιάστημα ομως;
Τι υπερασπίζεστε; Για τί παλεύεται;
Να μας ταίσετε;
Να μας μορφώσετε;
Να μας κάνετε όπως θέλετε εσείς. Όλα όσα δε γίνατε;
Όλα όσα σας λένε ότι πρέπει να είμαστε;
Ξυπνήστε. Δεν είμαστε τα κανονικά παιδιά.
'Είμαστε αυτοί που μας λέτε να μην κάνουμε παρέα'.
Είμαστε αυτοί που στο διάλλειμα ή στη κοπάνα απο το μάθημα, στήνουμε κουβέντες και γελάμε.( με τί γελάσες πατέρα τελευταία; Με τον Λάκη το γλυκούλη; ή με τον άλλον τον Λάκη που σου δείχνει απλά τα χάλια σου; και σύ εκστασιασμένος του υποκλίνεσαι;)
Εμείς στα διαλλείματα ή στις κοπάνες μας, πλακωνόμαστε στο ξύλο για πλάκα.
Φτύνουμε στα πεζοδρόμια και καπνίζουμε κρυφά.( καί ξέρεις πόση κάβλα έχει το κρυφό τσιγάρο;)
Εμείς το χαρτζιλίκι μας το κάνουμε εισιτήριο σε συναυλίες.
Εμείς κλέβουμε μουσική απο το Internet.
Εμείς παρανομούμε και δεν χτυπάμε εισιτήριο για να μετακινηθούμε στη πόλη.
Εμείς κατουράμε σε γλάστρες. Λερώνουμε τη πλατεία με γκράφιτι και συνθήματα, τα θρανία με στιχάκια τα παπούτσια μας με λέξεις.
Εμείς τα βράδια μαζευόμαστε ακόμα σε σκαλοπάτια και τα λέμε.
Ξαπλώνουμε στα γρασίδια, λερώνουμε τα ρούχα μας και κοιτάμε τα αστέρια. (και μέσα μας πιστεύουμε ότι μια μέρα θα τ'αγγίξουμε.)
Ο κόσμος που θέλουμε είναι μια μεγάλη παρέα.
Καθισμένη στα γρασίδια. Κάτω απο τον ήλιο.
Δίπλα μου ο μπάτσος, πιο κάτω ο 'τρομοκράτης', ανάμεσα μας ο Αλέξανδρος και ο Διαμαντής.
Σε μια γωνία ο δυστηχισμένος, ο κακόμοιρος, ο φτωχός ο Κορκονέας.
Λίγο πιο κάτω ο Πρετεντέρης (ακόμα και αυτός). Είμαστε όλοι.
- Τί έχουμε να χωρίσουμε; Ρωτά ο Αλέξανδρος.
- Τί έχουμε να χωρίσουμε; Ρωτά ο Διαμαντής.
- Τί έχουμε να χωρίσουμε; Ρωτά ο φτωχός ο Κορκονέας.
Και μέχρι το πρωί μιλάμε, γελάμε, πείραζουμε ο ένας τον άλλον, τραγουδάμε, φουσκώνουν οι φλέβες μας απο πάθος αλλά βγάζουμε άκρη.
Στα ίσα. Ο ένας στα μάτια του άλλου. Όχι πίσω απο κράνη και κουκούλες (πάσης φύσεως).
Χωρίς κανόνα.
Αυτός είναι ο κόσμος που θέλουμε.
Και για αυτό τον κόσμο είμαι έτοιμος να κάνω πολλά.
Και ξέρετε κάτι;
Ακόμα και αν πεθάνουν αύριο κιόλας, όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στο δρόμο.
Αν η 'ανασχηματισμένη σας κυβέρνηση' με νέο νόμο μας συλλάβει, μας δικάσει και μας αφανίσει.
Θα έχουνε μείνει για πάντα οι ιδέες και τα ιδανικά μας.
Αν αύριο πεθάνεις εσύ;
Τί θα έχεις αφήσει πισω σου;
Δημοσίευση σχολίου